วันซวยแห่งชาติ
วันนี้โดนคุณชัญญ่าดุ (แม่คุณพายเอง)
ตั้งกะพาย "ยังไม่ตื่น"
ลองนึกสภาพคับ ว่าคนเรา
หงุดหงิดมาตั้งกะยังไม่ตื่น
ตื่นมาสภาพการมันจะเป็นอย่างไร
เสียเซลฟสุดๆ
ละเรื่องที่ทะเล๊าะคับ เรื่อง "ไม่ห่มผ้า"
อย่างที่รู้ๆกันคับ คุณไม่มีทางเถียงชนะ" Art ตัวแม่"
เรื่องมันมีอยู่ว่า ..... ก่อนนอน พายก็ห่มผ้า 1 ผืน
พร้อมด้วยเสื้อกันหนาว และกางเกงหนาๆขายาว
บวกกับถุงเท้าหนาๆอีกหนึ่งคู่ จนพายตื่นขึ้นมากลางดึก
เหงื่อแตกโซ่กๆ ไปล้างหน้ามารอบนึงละ
พายก็เลยอธิบายคุณชัณณ่าไปดังที่กล่าวมานี้
แต่ไม่คับ อย่างที่ทุกท่านรู้กัน
"art ตัวแม่ ไม่ต้องการเหตุผล และอยู่เหนือความเข้าใจ"
คุณชัญญ่าตอบกลับมาว่า
"มันไม่ใช่ข้ออ้าง คราวหลังก็ถอดเสื้อ แล้วห่มผ้าเอาสิ่!!"
..................................
คนเราห่มผ้าห่มกันเพื่ออะไร??
เพื่อป้องกันความหนาวมิช่ายหรือ??
แล้วกุใส่เสื้อกันหนาว บลาๆๆๆๆๆๆ
อุ่นไม่พอ?? เหงื่อแต่กโซ่กๆ กลางดึก???
ห่มผ้านอนไปครึ่งชม กุก็ถีบออกไปเหลือครึ่งตัวละ
ตื่นมา จาม มีน้ำมูก รู้สึกหนาว
แต่แม่กุบอกให้ทำ เอายังไงดี
................................................................
หรือชีแค่อยากให้ใช้ผ้าห่มให้คุ้ม???
................................................................
สมอง และกระบวนการคิดของ Art ตัวแม่
ไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆคับ
และอย่างที่หลายๆคนทราบอยู่แล้ว
พายฝึกศิลปะการต่อสู้เล็กน้อย
ตื่นมาไม่มีที่ระบายความโกรธและงุนงงนี้
ก็เลยออกไปลงกับกะสอบทรายหลังบ้าน
"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
หลังจากหมดแรงจะระบายแล้ว
พายก็เดินกลับเข้ามานั่งหน้าจอคอมต่อ
เปิดเมล์อ่านตามกิจวัต
เห็นเมล์นึงจากท่านพ่อ บอกว่า "คิดถึง"
เราก็รีบเปิดเข้าไปอ่าน
มีข้อความข้างในสรุปใจความได้ว่า
"ไม่ได้คุยกันสามอาทิตแล้ว หายหัวไปไหนมา??"
เหตุเกิดเมื่อสามอาทิตที่แล้ว
พ่อ น้าวรรณ และเจ้านอต ได้ไปเที่ยวภูเก็ตกัน
โดยไม่ได้บอกพาย "ซักคำ"
พายก็มานั่งรอเค้าตามเวลาที่นัดกันไว้ครับ
รอไปสิ่ .... จาเจอหรอ เค้าอยู่ภูเก็ต
ละก็หายไปทั้งอาทิตเลยนะ เมล์เมิลไม่มีส่ง
อาทิตต่อมาพายยังงอนอยู่คับ
ก็เลยยังไม่ออนรอ ดูซิว่าจาโทรมามั๊ย
"ไม่โทรคับ!!"
ทำตัวเหมือนที่บ้านไม่มีโทรศัพย์
พายก็เลยไม่คุย และเมล์ก็ยังไม่มีเขียนมา
มีแต่ฝากเจ้านอตมาบอก เท่านั้น
อาทิตที่ผ่านมาคับ มีงานฮัลโลวีน
ละเพื่อนแม่เค้ามากินข้าวด้วย
ก็อยู่รับแขก กินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา
ไม่ได้ออน คุยด้วย บ่นคับ!!!
เหมือนเดิม ไม่โทรมา ฝากน้องมาบอก
แต่รอบนี้มีเมล์ที่เล่าให้ฟัง แนบมาด้วย
ตกลง พายนี่ติดต่อยากจริงๆ
หรือคนอยากติดต่อไม่พยายาม???
คุยกะแฟนอยู่ทุกวัน ไม่เห็นจามีปัญหาอะไร
คุยกะน้อง ก็เกือบทุกวัน ก็ไม่มีปัญหาอะไร
แต่พอถึงพ่อ ... ปัญหามันจาเกิดทันทีคับ
พอละเลิกบ่น ไดยาวเกิ๊น
รอบหน้าสัญญา จามาแต่รูป
แต่เด่วโหลดรูปเสจก่อนนา
คิดถึงก็ตามไปทักกันได้ใน hi5
เมล์นี้เลยจ้า
ผู้ชายปากหมา
27 ต.ค. 2551 เวลา 20:16 น.
คุณแม่ชัญญ่าน่าร้ากกกกกกเหมือนเดิม art ตัวแม่อยู่เหนือเหตุผลเสมอแหละคุณพี่ 5555
พี่ไม่เข้าใจคุณแม่แกเหมือนกันหว่ะพาย แต่พี่รู้ว่าเป็นเพราะเค้าเป็นห่วงนั่นแหละ เอาน่าๆๆ
สบายดีป่าวเนี่ยย โตเป็นหนุ่มแล้วสิเรา ฮ้ววว
ไม่ได้มาอ่านไดเพ่พายนาน
ท่าทางคุณแม่จะArt จิงๆ
ช่างไม่มีเหตุผล อิอิ
ความสุขแบบเก๊กๆ ก็คือความสุขแบบเก๊กๆ ไง อยู่เหนือเหตุผล และไม่ต้องการความเข้าใจ
55555
มีงี้ด้วยนะคะ
ไอ่ขี้งอน
อ่านะ เรื่องแม่ตลกดีนะ
แต่ก้อเข้าข้างแม่เทอนะ เพราะชั้นเปนผุหยิงนะ 555
ยังไงก็ขอบคุณมากที่ช่วยเตือนสติพิณ
ขอบคุณนะคะสำหรับข้อแนะดีๆ ^^
แกมันติดต่อยากจิงๆนะ
คิดถึงเมิงจัง จำกุได้ไม๊เนี่ย
อดีตคนรักหักสวาท<font color=red>+++</font>ไง จุ๊บๆๆ
ปล แม่ไม่บ่นแสดงว่าแม่ไม่รักเมิงนะ